Αρχές Μαρτίου επανέρχεται το Κυπριακό

Τον Μάρτιο του ’18, λίγες μόνο εβδομάδες μετά τις τουρκοκυπριακές κοινοβουλευτικές και ελληνοκυπριακές προεδρικές εκλογές, αναμένεται να εμφανιστούν νέες πρωτοβουλίες για επίλυση του Κυπριακού.

Αυτό, περίπου άφησαν να διαφανεί από τις συζητήσεις τους Έλληνες και Τούρκοι επίσημοι στη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψης Ερντογάν στην Αθήνα αλλά κυρίως μετά από αυτήν.

Τόσο η Αθήνα, όσο και η Άγκυρα μίλησαν για την ανάγκη μιας καλής προετοιμασίας χωρίς να διευκρινίσουν τι θα περιλαμβάνει αυτή η προετοιμασία. Γιατί, φυσικά μια επανάληψη των προηγούμενων προσπαθειών, με την Τουρκία να επιμένει σε «ισότιμα κράτη» και «ίσα πολιτικά δικαιώματα» δηλαδή άσκηση «βέτο», δεν οδηγούν πουθενά.

Στην Άγκυρα, συζητούν ορισμένες νέες προτάσεις προκειμένου να παρακάμψουν το «εμπόδιο» που δημιουργούν οι ίδιοι ζητώντας το 20% του πληθυσμού να μπορεί να τορπιλίζει τις αποφάσεις του 80%. Αυτό καταργεί τόσο το διεθνές δίκαιο που καθορίζει δικαιώματα μειονοτήτων αλλά και την βασική ιδεολογική αρχή της δημοκρατίας περί του «ίσου» της ψήφου των πολιτών.

Γιατί, πως 20 ψήφοι έχουν το ίδιο βάρος με 80;

Η Τουρκία επίσης, επαναφέρει εμμέσως στο τραπέζι την ανάγκη οι νέες συνομιλίες να έχουν συγκριμένο χρονοδιάγραμμα και να μην πραγματοποιούνται με την «ανοιχτή διαδικασία» μιας κι αυτό, υποστηρίζουν, δεν οδηγεί σε λύση. Θεωρούν μάλιστα ορθό, να υπάρξουν και κάποιας μορφής κυρώσεις, προς την πλευρά που δεν θα κινηθεί μέσα στο προσδιορισμένο χρονοδιάγραμμα.

Οι Τούρκοι, γιατί αυτοί είναι οι πραγματικοί συνομιλητές των Κυπρίων, αρνούνται να αποδεχθούν ό,τι η παγκόσμια κοινότητα αναγνωρίζει, πως δηλαδή η Κυπριακή Δημοκρατία είναι υπαρκτή, ασχέτως των δικών τους μύθων και επιδιώξεων. Αυτό, δεν μπορεί να αλλάξει.

Για αυτό εφηύραν τώρα το νέο όρο της «ισότιμης συμμετοχής». Ισότιμη συμμετοχή χωρίς καθορισμό τίτλων όπως «Τουρκοκυπριακή Διοίκηση» και Κυπριακή Δημοκρατία αλλοιώνουν τη συμφωνία γιατί επιτρέπουν με άλλο τρόπο την παραδοχή του δικαιώματος του «βέτο».

Επίσης συζητούν για «Συνομοσπονδία», δηλαδή ύπαρξη μιας ένωσης «δυο κρατών» αναβαθμίζοντας το ρόλο της Τουρκοκυπριακής Κοινότητας.

Κι έρχονται στο τρίτο νέο σημείο. Υποστηρίζοντας πως στο Crans Montana,οι συνομιλίες απέτυχαν γιατί οι Κύπριοι δεν ήθελαν να δώσουν δικαιώματα στους Τουρκοκυπρίους. Ουδέν αναληθέστερον αυτού καθώς τα «συν» που πρόσθεσαν στα δικαιώματα της Τ/Κ κοινότητας ήταν σημαντικά.

Υπάρχουν καλύτερες εναλλακτικές λύσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας φόρμας «δύο κρατών στην ΕΕ», η οποία θα σήμαινε μια συνομοσπονδία της Κύπρου στην ΕΕ ή, ενδεχομένως ένα συνομοσπονδιακό σύστημα λένε τώρα ξανά στην Άγκυρα. Δίνουν διαφορετικό όνομα, στο ίδιο ζήτημα.

Λαμβάνοντας όλα αυτά υπόψιν και χωρίς να ξεχνούμε την απόλυτη άρνηση της Άγκυρας να παραιτηθεί των επεμβατικών δικαιωμάτων της, έτσι όπως ορίζονταν στις «λύσεις» του Λονδίνου και της Ζυρίχης, το ερώτημα παραμένει αδυσώπητα αναπάντητο. Γιατί να πραγματοποιηθούν ξανά συνομιλίες;

Μήπως πρόκειται για παγίδα, προκειμένου να επιχειρήσουν οι Τούρκοι συνομιλητές να διώξουν το μπαλάκι της ευθύνης από το γήπεδό τους στέλνοντάς το στο δικό μας;

Διαφορετικά παραμένει ακατανόητο να συζητάμε, χωρίς ελπίδα κέρδους για το σύνολο των κατοίκων του νησιού, αφού ούτε η λύση των δυο κρατών-μελών της ΕΕ είναι αποδεκτή, ιδιαίτερα με την ένταση που αντιμετωπίζονται οι πολιτικές δημιουργίας νέων κρατών, από τις Βρυξέλλες.

Please follow and like us: