Αραφάτ: η αποκαθήλωση του ιστορικού ηγέτη της ΟΑΠ* -μέρος 2ο

Η συμφωνία του Όσλο

Το Όσλο ήταν ακόμη μια άλλη εγκληματική επιχείρηση του Αραφάτ, της Εκτελεστικής Επιτροπής του PLO, και του PNC για τα συμφέροντα του Παλαιστινιακού λαού. Και οι τρεις είναι ένοχοι.

Ο Αραφάτ, σαν όλους τους ναρκισσιστές ήταν πάντα ένας φροντισμένος κλόουν όταν εμφανιζόταν στον κόσμο με την κόμμωση του, το πιστόλι του στο πλευρό του, τα στρατιωτικά κτυπήματα του, σκεπτόμενος τον εαυτό του όπως ο Χο Τσι Μινχ, ο Τσε Γκεβάρα και ο Φιντέλ Κάστρο. Κανείς από αυτούς δεν λεηλάτησε δισεκατομμύρια και δεν είχε εκτεταμένη χρήση ιδιωτικών αεριωθούμενων αεροσκαφών που τον μετέφεραν σε όλο τον κόσμο.

Ο Αραφάτ, που δεν φρόντισε ποτέ να αντιπαρατεθεί στις Ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις, ήταν πολύ απασχολημένος για να κρατήσει τον εαυτό του στο προσκήνιο, ήταν τόσο έκπληκτος και τραυματίστηκε όταν ξέσπασε η Πρώτη Ιντιφάντα. Αυτός και η Εκτελεστική Επιτροπή της ΟΑΠ ήταν η πρώτη φορά που ένοιωσαν να χάνουν τον έλεγχο

Η πρώτη Ιντιφάντα έβαλε το Ισραήλ και τον τότε πρωθυπουργό του Γιτζάκ Ραμπίν στις πρώτες σελίδες και στις κορυφαίες ειδήσεις καθώς ο ισραηλινός στρατός αντιμετώπισε διαμαρτυρίες από τους Παλαιστινίους, χρησιμοποιώντας πέτρες απέναντι σε όπλα και άρματα και την πολιτική «σπασμένα κόκαλα».

Ο Αραφάτ ένωσε τον εγκληματία Σαντάμ Χουσεΐν καθώς έχοντας χάσει την υποστήριξή του από τις χώρες του Κόλπου, την επικεφαλής οικονομική του υποστήριξη, είδε την πρώτη Ιντιφάντα ως μια χρυσή ευκαιρία να βρεθούν στις πρώτες θέσεις του Αραβικού κόσμου.

Ο Αραφάτ έκανε στον Ραμπίν τη μεγαλύτερη χάρη της πολιτικής του σταδιοδρομίας, τερματίζοντας την Πρώτη Ιντιφάντα χωρίς ουσιαστικά ανταλλάγματα. Οι ραβίνοι θα πρέπει να τον μνημονεύουν γι’ αυτό.

Άνοιξε μυστικά κανάλια με το Ισραήλ και χρησιμοποιώντας τα χρήματα που είχε συγκεντρώσει, υπονόμευσε την Πρώτη Ιντιφάντα, αγοράζοντας «πράκτορες» από το εσωτερικό της που ήταν ικανοί μετά από δύο χρόνια μιας πραγματικά δημοφιλούς αντίστασης να την ματαιώσει. Οι πράκτορες αυτοί, αργότερα έγιναν οι επικεφαλής των δυνάμεων ασφαλείας του Αραφάτ. Το Ισραήλ και η εικόνα του σώθηκαν, αν και συνέχιζε να χρησιμοποιεί οπλισμένες γροθιές στα Κατεχόμενα Εδάφη.

Ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους και ο υπουργός Εξωτερικών Τζέιμς Μπέικερ εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία της επιτυχημένης καμπάνιας της ερήμου “Desert Storm” για να προσπαθήσουν να ανοίξουν απευθείας διαπραγματεύσεις μεταξύ του Ισραήλ και των αραβικών χωρών, με μια διαδικασία που έγινε γνωστή  ως η Συνδιάσκεψη για την Ειρήνη της Μαδρίτης.

Ο Αραφάτ και η ΟΑΠ δεν ήταν επίσημα μέλη της Διάσκεψης της Μαδρίτης, ωστόσο τα μέλη των αντιπροσωπειών των Παλαιστινίων συνδέονταν με την ΟΑΠ και συμπεριλήφθηκαν στο πλαίσιο της κοινής αντιπροσωπείας με την Ιορδανία.

Οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν στην Ουάσιγκτον με τον καθυστερημένο Δρ Χαϊντέρ Αμπού Σαφί, έναν σεβαστό γιατρό της Γάζας να ηγείται της αντιπροσωπείας. Ο Αραφάτ ανησυχούσε πάντα για όποιον μπορούσε να αποτελέσει πρόκληση για την ηγεσία του, ήταν οδυνηρή για αυτόν, η ανεξαρτησία και ακεραιότητα του Δρ. Αμπντούλ-Σαφί και έστειλε έναν από τους στενούς συνεργάτες του τον Δρ Νάβιλ Σαάθ να παρακολουθήσουν τον Δρ Αμπντούλ-Σαφί στις διαπραγματεύσεις.

Αναγνωρίζοντας ότι ο Δρ. Αμπντούλ-Σαφί ανέλαβε μια ανεξάρτητη γραμμή από την ΟΑΠ, αλλά ο Γιάσερ Αραφάτ επεκτείνοντας τη χάρη που έκανε στον Ραμπίν, άνοιξε ένα «κεντρικό κανάλι» συνομιλιών με το Ισραήλ, χρηματοδοτούμενο και φιλοξενούμενο από το ινστιτούτο Fafo της Νορβηγίας.

Σε αντίθεση με τον Ντέιβιντ Μπεν-Γκουριόν, ο οποίος όταν προώθησε την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ ,τα θεσμικά του όργανα λειτουργούσαν από την πρώτη μέρα, ο Γιάσερ Αραφάτ δεν ήθελε ποτέ να έχει κυβερνητικά θεσμικά όργανα, ήταν μόνος του. Έχοντας περικυκλώσει τον εαυτό του με πραξικοπηματίες και «άνδρες» περίμενε τις σχετικές εισηγήσεις.

Όσον αφορά το Όσλο, ο Αραφάτ δεν μπορούσε να υπολογίζει σε κανέναν εντός της ΟΑΠ ή στο γραφείο του για να οργανώσει μια αρμόδια ομάδα επαγγελματιών για να οδηγήσει τη διαπραγμάτευση.

Με κυριολεκτικά εκατοντάδες χιλιάδες επαγγελματίες Παλαιστίνιους σε όλο τον κόσμο με τα υψηλότερα επαγγελματικά πτυχία, δικηγόρους και καθηγητές και επιτυχημένους επαγγελματίες, ο Αραφάτ επέλεξε να κάνει τη διαπραγμάτευση μόνος του.

Ωστόσο πρέπει να κατηγορηθούν και οι λεγόμενοι «Παλαιστίνιοι διανοούμενοι» ένα κλειστό κύκλωμα καθηγητών» που συνεργαζόντουσαν ή όχι με την ΟΑΠ και τον Αραφάτ και που σίγουρα επέλεξαν να μην δραστηριοποιηθούν για τους ανθρώπους μας ή την Παλαιστίνη αμφισβητώντας τον Γιάσερ Αραφάτ και το στυλ διοίκησης του αλλά και την αποτυχία του να εδραιώσει αξιόπιστα κυβερνητικά όργανα.

Η αποτυχία αυτή κατέστη σαφής και μετά το Όσλο, όταν οι Δυτικές δυνάμεις εξέφρασαν τη λύπη τους για την κατάσταση των Παλαιστινίων που πλαισίωναν Αραφάτ, ότι το Ινστιτούτο Αδάμ Σμιθ αποφάσισε να προσλάβει επαγγελματίες υψηλής ποιότητας για να βοηθήσει την ΟΑΠ να διαπραγματευτεί με το Ισραήλ, μετά την ίδρυση της Παλαιστινιακής Αρχής.

Αυτό που κατέστη σαφές ήταν η εγκληματική αμέλεια που επέδειξαν και η έλλειψη του καθήκοντος του Γιάσερ Αραφάτ και της αντιπροσωπείας της ΟΑΠ στις διαπραγματεύσεις, των Μαχμούντ Αμπάς και Αχμέτ Κουράι.

Και οι τρεις στην καλύτερη περίπτωση είναι διανοητικά ανίκανοι, επαγγελματικά ακατάλληλοι και ανεπιτήδευτοι και δεν ανταγωνίζονταν  την ισραηλινή αντιπροσωπεία του Γιόσι Μπειλίν, του Γιαιρ Χέρσφιλντ, του Σιμόν Πέρες, του Ρον Πούντακ, του Γιτζάκ Ράμπιν και του Ουρί Σαφίρ.

Ενώ το Ισραήλ συγκέντρωσε τους καλύτερους εγκεφάλους για να οδηγήσει τις διαπραγματεύσεις, ο Αραφάτ επέλεξε την πιο ηλίθια και ανίκανη ομάδα για να οδηγήσει τις διαπραγματεύσεις, τα ανώτερα μέλη της ΟΑΠ με ​​σχεδόν καθόλου ή καμία νομική εμπειρία άγνοια χειρισμού της αγγλικής γλώσσας χωρίς καμία γνώση της νορβηγικής γλώσσας .

Η Νορβηγία δεν ήταν αθώος παρευρισκόμενος και δεν ήταν ο τίμιος μεσίτης που ισχυριζόταν ότι ήταν, όπως είδαμε αργότερα, όταν το υπουργείο Εξωτερικών της Νορβηγίας ανέθεσε στον αξιόπιστο νορβηγό ακαδημαϊκό Χιντε Χένρικσεν Βαάγκε να κάνει μια πλήρη μελέτη του ρόλου που διαδραμάτισε η Νορβηγία στις μυστικές διαπραγματεύσεις .

Ο καθηγητής Βαάγκε έκπληκτος ανακάλυψε ότι όλα τα αρχεία και τα σημειώματα των μυστικών διαπραγματεύσεων λείπουν ή καταστρέφονταν καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι τα «ελλείποντα έγγραφα θα είχαν δείξει το βαθμό στον οποίο η διαδικασία του Όσλο διεξήχθη σε ισραηλινούς χώρους, ενώ η Νορβηγία ήταν το Ισραήλ «.

Το Όσλο δεν ήταν ο τίμιος μεσίτης που όλοι το σκέφτονταν ότι δέχτηκε την κόκκινη γραμμή του Ισραήλ και η ομάδα των Παλαιστινίων ήταν απελπισμένη για μια συμφωνία, με οποιοδήποτε κόστος. Το Όσλο όπως διαπραγματεύθηκε, υπογράφηκε και συμφωνήθηκε, δεν αφορούσε τον τερματισμό  της Ισραηλινής Κατοχής ή μια τελική ειρήνη που θα λάμβανε υπόψη τα δικαιώματα επιστροφής των Παλαιστινίων και τις αποζημιώσεις τους από τις κλοπές και δημεύσεις ακινήτων. Τα

Το Oslo δεν ήταν παρά μια εμπορική συμφωνία και συμφωνία ασφάλειας, μεταξύ του κράτους του Ισραήλ, του Αραφάτ και της ΟΑΠ. Ο Αραφάτ την ζητούσε ως χάρη από το Ισραήλ και απελπισμένα επιθυμούσε να συνάψουν μια συμφωνία που να «σώζει ο κώλο του»  αφήνοντας όλα τα σημαντικά ζητήματα ανησυχίας για τους Παλαιστινίους, δηλαδή το καθεστώς της Ιερουσαλήμ, του Παλαιστίνιους πρόσφυγες, τους ισραηλινούς οικισμούς, την ασφάλεια  των Παλαιστινίων και των συνόρων.

Οι «επιστολές αμοιβαίας αναγνώρισης» μεταξύ της ΟΑΠ και του Ισραήλ που υπέγραψε Αραφάτ  δεν ήταν παρά η άνευ όρων αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ (με ανοικτά σύνορα και Ιερουσαλήμ και υποσχέθηκε να θέσει τέρμα στη «βία» που θεωρεί όλα αυτά τα χρόνια αναγκαία για την «απελευθέρωση», ως βία και τρομοκρατία ενάντια στο Κράτος του Ισραήλ.

Αντιστρόφως, το Ισραήλ αναγνώρισε στην ΟΑΠ ως «εκπρόσωπο του παλαιστινιακού λαού και συνεργάτης των διαπραγματεύσεων «εξασφαλίζοντας έτσι έναν ηλίθιο πολιτικό, επαγγελματικό, παράνομο και απερίσκεπτο διαπραγματευόμενο εταίρο και φροντίζοντας να αποκλείσει κάθε άλλη μελλοντική οργάνωση από το να κάθεται στο τραπέζι και να διαπραγματευτεί με το Ισραήλ μια τελική ειρήνη.

Η υπόσχεση ενός Παλαιστινιακού κράτους, δεν είναι τίποτα άλλο παρά «κακομεταχείριση» που οι Παλαιστίνιοι ηγέτες δίνουν στους ανθρώπους ως μορφίνη. Στα 24 αυτά χρόνια, το ΟΑΠ/ΠΑ έσωσε το Ισραήλ για πάνω από 50 δισεκατομμύρια δολάρια σε λειτουργικές δαπάνες της Ισραηλινής Κατοχής, εξοικονομώντας ισραηλινά δισεκατομμύρια που χρησιμοποιήθηκαν σωστά στην παροχή κάθε μέλους της ΟΑΠ με επίδομα 28.000 δολαρίων, επωφελούμενη από τις 80.000 ισχυρές Παλαιστινιακές Δυνάμεις Ασφαλείας που παρέχουν βοηθητική ασφάλεια στον IDF(Ισραηλινό Στρατό) και ενώ παράλληλα δεν παρέχει καμία ασφάλεια στους Παλαιστινίους από τις καθημερινές επιθέσεις του IDF και των εποίκων.

Το Όσλο ήταν και είναι μια παγίδα για τα ανώτερα μέλη της ΟΑΠ και τα μέλη της Φατάχ, σίγουρα μια παγίδα για τους Παλαιστίνιους ολιγάρχες. Είναι μια καταστροφή για όλους τους Παλαιστινίους, τόσο όσους βρίσκονται υπό Κατοχή όσο και τους κατοίκους της Διασποράς.

Συμπέρασμα με ένα απόσπασμα από ένα από τα ανώτερα στελέχη της Εκτελεστικής Επιτροπής του ΠΟΕ. «Το Όσλο ήταν η μεγαλύτερη ιδέα που είχε ποτέ το Ισραήλ, τους επέτρεπε να συνεχίσουν την κατοχή, χωρίς να πληρώσουν τα έξοδα»

*Το κείμενο είναι απόσπασμα από βιβλίο που θα κυκλοφορήσει σύντομα στις ΗΠΑ από παλαιστινιακής καταγωγής πρώην αξιωματικό των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Please follow and like us: