Μια άποψη για τη Μέση Ανατολή και την τύχη της

Στο τέλος του Α ‘Παγκοσμίου Πολέμου (με βάση τη συμφωνία Sykes-Picot του 1916, και με τη συγκατάθεση των ΗΠΑ), οι ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις (κυρίως Βρετανία και τη Γαλλία) επέβαλαν άδικη και μη βιώσιμη πολιτική τάξη στους ανθρώπους της Μέσης Ανατολής που υπήρξε η αιτία των περισσότερων, αν όχι όλων, των προβλημάτων που είχαμε σε αυτή την περιοχή τα τελευταία 100 χρόνια. Για χάρη των δικών τους εθνικών συμφερόντων, αυτές οι αποικιακές δυνάμεις μοίρασαν τα αραβικά και κουρδικά εδάφη σε πολλά κομμάτια και δημιούργησαν αρκετές τεχνητές χώρες, με τεχνητά όρια (Ιράκ, τη Συρία, την Ιορδανία, το Λίβανο, και ούτω καθεξής), χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι επιθυμίες των ανθρώπων που εμπλέκονται.

Στη συνέχεια, σε κάθε μία από αυτές τις χώρες, δημιούργησαν και στήριξε μια άρχουσα τάξη, που επιλέγεται από μια μειοψηφία του πληθυσμού και χωρίς λαϊκή υποστήριξη, έτσι ώστε πάντα να εξαρτώνται από τους ξένους για να υποστηρίξουν τη δική τους επιβίωση.

Στο Ιράκ, μέχρι το 2003, μια μειοψηφία σουνιτών κυβερνούσε μια πλειοψηφία σιιτών αράβων και ένα αρκετά μεγάλο κουρδικό πληθυσμό. Στη Συρία, μέχρι τη σημερινή εξέγερση το 2011, μια μειονότητα των Αλεβιτών (ένας κλάδος της σιιτικής αίρεσης) Αράβων κυβερνούσε μια αραβική σουνιτική πλειοψηφία και ένα άλλο αρκετά μεγάλο κουρδικό πληθυσμό. Στο Λίβανο, μια μ χριστιανική μειοψηφία κυβερνούσε την πλειοψηφία του μουσουλμανικού πληθυσμού – μια κατάσταση η οποία το 1975 οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο στη χώρα αυτή, που διήρκεσε 15 χρόνια. Αυτές οι αποικιοκρατικές δυνάμεις χώρισαν επίσης τους Κούρδους μεταξύ τεσσάρων διαφορετικών χωρών (Τουρκία, το Ιράν, το Ιράκ και τη Συρία), που τους καθιστά μια «μειονότητα» σε κάθε ένα από αυτά τα τέσσερα, και, συνεπώς, στερώντας τους τα δικαιώματα στην ελευθερία και αυτοδιάθεση.

Οι Κούρδοι είναι σε κατάσταση εξέγερσης εναντίον αυτών των χωρών, από τότε, και έχουν καταβάλει μια πάρα πολύ υψηλή τιμή για αυτό. Μόνο στην Τουρκία, από το 1984 μέχρι σήμερα, 50.000 Κούρδοι έχουν χάσει τη ζωή τους διεκδικώντας της ελευθερία τους.

Όσο υπάρχει αυτή η άδικη πολιτική τάξη, η Μέση Ανατολή δεν θα δει την ειρήνη και την ηρεμία. Ο λόγος είναι, ότι από τη φύση της, καμιά εθνοτική ή θρησκευτική ομάδα δεν δέχεται να αποκλειστεί, από μια άλλη εθνική ή θρησκευτική ομάδα. Αυτό είναι ένα αναμφισβήτητο γεγονός!

Πρέπει επίσης να καταλάβουμε ότι κάποιος δεν μπορεί απλά να αντιστρέψει την κατάσταση στη Μέση Ανατολή σήμερα, δίνοντας τη δύναμη στην πλειοψηφία, σε κάθε χώρα, και αυτό να δημιουργήσει ειρήνη στην περιοχή αυτή. Γιατί, για παράδειγμα, οι σουνίτες του Ιράκ, που αποτελούσαν τη «Master Class» και κυβέρνησε τα σιίτες Άραβες και τους Κούρδους για τα τελευταία 100 χρόνια, θεωρούν τους εαυτούς τους πολιτικά και πολιτισμικά «ανώτερους» από τους άλλους και δεν θα δεχθούν να γίνουν μια μειοψηφία στη χώρα και να αποκλειστούν από ανθρώπους «κατώτερους» από αυτούς.

Οι περισσότεροι από τα κορυφαία και μεσαία στελέχη της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του ISIS είναι κατά πάσα πιθανότητα οι πρώην σουνίτες κυβερνήτες του Ιράκ. Το ίδιο ε ισχύει και για τους Αλεβίτες Άραβες στη Συρία. Επιπλέον, οι Αλεβίτες θεωρούν μια πιθανή παράδοση της εξουσίας τους, στην πλειοψηφία των σουνιτών Αράβων ως συλλογική αυτοκτονία – ειδικά μετά απ΄όσα η οικογένεια Άσαντ έχει κάνει σε βάρος των σουνιτών κατά τα τελευταία 40 χρόνια. Ποτέ δεν πρόκειται αυτό να γίνει δεκτό! Στη συνέχεια, έχουμε τους Κούρδους που αγωνίζονται για την ελευθερία τους για δεκαετίες. Έχουν κουραστεί να αγωνίζονται και να αποκλείονται από τους άλλους και θέλουν να έχουν μια δική τους χώρα.

Αν ο πολιτισμένος κόσμος δεν αναγνωρίζει αυτά τα γεγονότα και δεν κάνει θεμελιώδεις αλλαγές στις πολιτικές του προς τη Μέση Ανατολή, θα υπάρχουν πάντα σε αυτή την περιοχή δικτατορίες, πόλεμος, γενοκτονίες, περισσότερη τρομοκρατία, περισσότερες χημικές επιθέσεις, και περισσότερη αιματοχυσία – για να μην πω τίποτα για την πλημμύρα των προσφύγων από τη Μέση Ανατολή προς την Ευρώπη, ακόμη και στις ΗΠΑ, καθώς και όλες τις αρνητικές συνέπειες της ασφάλειας που μπορούν να προκύψουν από αυτό.

Η Αμερική μπορεί να απαλλαγεί από κάθε δικτάτορα ή να νικήσει οποιαδήποτε τρομοκρατική ομάδα στη Μέση Ανατολή θέλει. Όμως, σύντομα άλλος δικτάτορας ή άλλη τρομοκρατική ομάδα θα αντικαταστήσει την προηγούμενη.

Στο Ιράκ, απομακρύνθηκε ο Σαντάμ Χουσεΐν και Νούρι Αλ Μαλίκι τον αντικατέστησε. Νικήθηκε η Αλ-Κάιντα; Ο ISIS την αντικατέστησε. Μπορούμε να νικήσουμε τον ISIS σήμερα αλλά αύριο μια άλλη ομάδα θα τον αντικαταστήσει. Ο βομβαρδισμός με πυραύλους Tomahawk μιας συριακής στρατιωτικής αεροπορικής βάσης, ή ακόμα και η απομάκρυνση του Μπασάρ Αλ-Άσαντ από την εξουσία, δεν θα λύσει το συριακό πρόβλημα. Αν ο Άσαντ φύγει, θα πρέπει να αντικατασταθεί από ένα άλλο δικτάτορα, ο οποίος θα μπορούσε να κάνει ακόμα χειρότερα πράγματα από ό, τι έχει κάνει αυτός.

Η Μέση Ανατολή έχει καρκίνο και αυτά τα είδη των μέτρων που λαμβάνονται δεν είναι παρά μια γάζα πάνω στην πληγή. Δεν θα θεραπεύσουν την κύρια ασθένεια της περιοχής.

Ο πολιτισμένος κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι ο καρκίνος της Μέσης Ανατολής δεν αποτελεί απειλή μόνο για αυτή την ίδια την περιοχή. Είναι μια απειλή για ολόκληρο τον κόσμο και την ανθρωπότητα και αυτό που χρειάζεται είναι μια σημαντική χειρουργική επέμβαση, όχι μια απλή γάζα!

Οι παγκόσμιες δυνάμεις που δημιούργησαν τη σημερινή Μέση Ανατολή, στο τέλος του Α ‘Παγκοσμίου Πολέμου, πρέπει να συγκαλέσουν μια συνέχεια στην Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων του 1919, με την οποία μπορούν να διορθώσουν τα λάθη του παρελθόντος και να συντάξουν  ένα νέο χάρτη για την περιοχή, που θα δώσει σε κάθε εθνοτική και θρησκευτική ομάδα, το δικό του κομμάτι της κυρίαρχης και ξεχωριστής επικράτειας.

Αυτό που οι μεγάλες δυνάμεις έκαναν στην πρώην Γιουγκοσλαβία πριν από μερικές δεκαετίες, και η ειρήνη και η ηρεμία που υπάρχει σήμερα στο μέρος του κόσμου θα πρέπει να αποτελέσει το παράδειγμα.

** Ο Habib Atarodi , είναι ένα Αμερικανός Κούρδος, που ζει στις ΗΠΑ τα τελευταία 37 χρόνια. Ειναι συγγραφέα του βιβλίου “Great Powers, Oil and the Kurds in Mosul”, University Press of America, 2003.  και μπορείτε να το βρείτε (όσοι ενδιαφέρεστε) και στο Amazon.

Το κείμενο αποτελεί απόσπασμα απο το βιβλίο και η μετάφραση βαρύνει το μπλογκ

Φυσικά οι απόψεις του συγγραφέα εκφράζουν αυτόν, και δεν δεσμεύουν το μπλογκ

Please follow and like us: