Τι προσπαθούν να αποφύγουν Νετανιάχου, Τραμπ και Πούτιν στη Συρία

Ο B. Netanyahu, o D. Trump και ο Vl. Putin, προσπαθούν να αποφύγουν κάθε είδους στρατιωτική αντιπαράθεση στη Συρία. Αυτό αποκαλύπτεται από πηγές μέσα από τις Ισραηλινές στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών όταν αναφέρονται στις εξελίξεις στην χώρα του Assad.

Η ιδέα είναι ότι, παρά τις λέξεις και τις προκλητικές χειρονομίες, η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Οι τρεις ηγέτες, του Ισραήλ, της Ρωσίας και της Αμερικής, δεν θέλουν ο πόλεμος στη Συρία να οδηγήσει σε εκρήξεις και συγκρούσεις με τη συμμετοχή των τριών χωρών. Τουλάχιστον όχι άμεσα. Οι κίνδυνοι είναι πολύ υψηλοί και εξαιρετικά πιθανό το καταστροφικό φαινόμενο του ντόμινο.

Οι λέξεις, εν συντομία, δεν ανταποκρίνονται ακριβώς στα γεγονότα. Πόσο αυτό είναι φυσιολογικό; Καθώς στη Συρία γνωρίζουμε ότι η κατάσταση θα μπορούσε πραγματικά να εκφυλιστεί από τη μια ημέρα στην άλλη, όλοι τρέχουν για κάλυψη.

Το ίδιο το Ισραήλ, το οποίο βομβάρδισε επανειλημμένα συριακές δυνάμεις, φαίνεται να είναι πιο πρόθυμο από άλλους να ασκήσει πολύ σκληρές πιέσεις στην Μόσχα, για να αναγκάσει το Ιράν να εγκαταλείψει τη Συρία. Η πιθανότητα μιας σύγκρουσης του Ισραήλ με το Ιράν, προκαλεί σοβαρούς κινδύνους και ενδεχόμενο για ένα υπερβολικά μεγάλο πολεμικό μέτωπο.

Το σημαντικότερο όμως είναι πως το Ισραήλ δεν είναι και τόσο σίγουρο, τώρα, ότι διαθέτει τη στρατιωτική υπεροχή για να αντιμετωπίσει όλους τους εχθρούς του, ούτε αν έχει την υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας.

Σύμφωνα με ανώνυμες «ανώτερες ισραηλινές πηγές» που μίλησαν αναφέρθηκαν στο θέμα, φαίνεται ότι την 1η Μαρτίου λόγω της πίεσης της Ρωσίας, το Ιράν έχει δώσει καθυστερεί τη δημιουργία μιας ναυτικής βάσης στο συριακό λιμάνι της Ταρτούς και ότι «το Ισραήλ ήταν ικανοποιημένο από μια διαδικασία που είχε οδηγήσει σε κάποια συγκράτηση της ιρανικής δραστηριότητας στη Συρία».

Μιλάμε για ανώνυμες πηγές, επομένως είναι επίσης λογικό να αμφιβάλλουμε για την αξία τους. Αλλά σίγουρα τα κινήματα στη Συρία κάνουν τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι κάτι αλλάζει. Η συνάντηση μεταξύ του Νετανιάχου και Τραμπ στο Λευκό Οίκο θα μπορούσε να είναι σημαντική για την κατανόηση του βαθμού στον οποίο η ρωσική διπλωματία έχει επίσης αποδυθεί στην πιο δύσκολο αποστολή που επιβλήθηκε από το Ισραήλ.

Η ιδέα είναι ότι αντιμετωπίζουμε δύο τύπους αφήγησης. Η πρώτη, η «επίσημη», με σκοπό να εντυπωσιάσει την εσωτερική και εξωτερική δημόσια (εν όψει και των εκλογών, για τη Ρωσία, και τις εσωτερικές πιέσεις, όπως στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ). Η δεύτερη, η πραγματική, η οποία εξαρτάται από τη διπλωματία και είναι επίσης πολύ σκληρή και αντιμετωπίζει τις πιέσεις των «κωδικοποιημένων μηνυμάτων», όπως  και τις επιθέσεις και τις κινήσεις των στρατευμάτων.

Ο στόχος αυτών των τριών ηγετών, ειδικά των Trump και Putin, είναι να αποτραπεί ο πόλεμος που θα περιλάβει τα στρατεύματά τους. Και οι δύο προσπαθούν να καταλάβουν πώς μπορούν να καθησυχάσουν το Ισραήλ και τε το Κρεμλίνο να προσπαθεί να δώσει αρκετές εγγυήσεις προς το Ιράν στη Μέση Ανατολή, ως στρατηγικό του εταίρο. Και οι δύο θέλουν να βρουν μια στρατηγική εξόδου που θα τους απομακρύνει από τον πόλεμο στη Συρία, αλλά κυρίως από την πιθανή αντιπαράθεση μεταξύ των δύο χωρών. Όπως είναι τώρα, ειδικά για τη Ρωσία, η περίπτωση της Ghouta.

Η κατάσταση, με αυτή την έννοια, δεν είναι καθόλου απλή. Οι περιφερειακοί εταίροι των δύο δυνάμεων, βρίσκονται σε πόλεμο μεταξύ τους και υπάρχει ο κίνδυνος ότι, κάποια στιγμή, η στρατιωτική ηγεσία της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών θα αναγκαστούν να βρεθούν αντιμέτωπες στο πεδίο.

Η Τουρκία βομβαρδίζει συριακές δυνάμεις, το Ισραήλ χτυπά τη Συρία και τη Χεζμπολάχ, οι κουρδικές πολιτοφυλακές αγωνίζονται κατά των τουρκικών δυνάμεων και οι ΗΠΑ έπληξαν την αυτοκινητοπομπή των συμμάχων  της Ρωσίας και, τελευταία, στο Ντέιρ αλ-Ζορ, σκοτώθηκαν ίσως και εκατοντάδες Ρώσοι στρατιωτικού σύμβουλοι. Όλο αυτό το διάστημα η ρωσική πολεμική αεροπορία συνεχίζει να συνθλίβει τα οχυρά της Τζιχάντ, μαζί με τις δυνάμεις της κυβέρνησης της Δαμασκού.

Εν ολίγοις, μέχρι τώρα η άμεση αντιπαράθεση δεν έχει συμβεί. Αλλά ο κίνδυνος για όλους είναι ότι φτάνουμε σε ένα σημείο όπου δεν μπορούμε πλέον να το αποφύγουμε. Γι’ αυτό είναι που εργάζονται οι αντιπροσωπείες των μεγάλων δυνάμεων που συμμετέχουν στη Συρία. Το Ισραήλ, με αυτή την έννοια, είναι σίγουρα η βελόνα της ισορροπίας. Ο Netanyahu ζητεί να καταφερθεί, μια σιδερένια γροθιά κατά του Ιράν και των δραστηριοτήτων του στη Συρία, αλλά αυτό παραμένει μέχρι σήμερα σημείο συζήτησης μεταξύ των «συμμάχων», Μόσχας και Τεχεράνης. Εξίσου διαπιστώνεται κάποια αμερικανική δυσπιστία στην προοπτική μιας άμεσης σύγκρουσης με τις ιρανικές δυνάμεις.

Μέχρι στιγμής είναι σαφές ότι όλες οι πλευρές αγωνίζονται μεταξύ τους μέσω «αντιποσώπων», ιδίως οι σιίτες πολιτοφύλακες και εκείνοι της Χεζμπολάχ. Αλλά στο Τελ Αβίβ θέλουν κάτι περισσότερο και ο  Netanyahu θα τον ζητήσει από τον Λευκό Οίκο.

Αλλά αυτό που δεν θέλει κανείς είναι ότι το Ισραήλ, η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες να βρεθούν αναμεμειγμένοι σε συγκρούσεις μεταξύ τους. Επειδή δεν θα είναι πλέον ένας πόλεμος μεσολάβησης και ο κίνδυνος είναι να έχουμε ένα μεγαλύτερο θέατρο πολέμου που θα αναζητά και διαφορετική σκηνοθεσία.

Πλέον όλα εξαρτώνται από τα γεγονότα, που στο πεδίο των συγκρούσεων ποτέ δεν είναι ελεγχόμενα. Η αποδυνάμωση της βόμβας στη Συρία, είναι τώρα πολύ περίπλοκη και το αύριο, ιδιαίτερα σκοτεινό.

Please follow and like us: